Αγώνας Παλαίμαχων νέων

Για άλλη μια φορά συνεχίστηκε η παράδοση που θέλει τη Μεγάλη Παρασκευή να πραγματοποιείται ο καθιερωμένος αγώνας μεταξύ των Παλαίμαχων και των Νέων.
Για άλλη μια φορά βρεθήκαμε στο γήπεδο, θυμηθήκαμε - εμείς οι μεγαλύτεροι - τις καλές μας ποδοσφαιρικές εποχές και θαυμάσαμε τα νέα ταλέντα.
Η ομάδα των παλαιμάχων ήταν σχεδόν πλήρης, όπως  φαίνεται από την φωτογραφία, αγωνίστηκε με σθένος και κόντρα στην διαιτησία, αλλά στο τέλος προδόθηκε από τις δυνάμεις της. Είναι γεγονός πως δεν μπόρεσε να αντέξει στα συνεχόμενα παιχνίδια. Ούτε η Ρεάλ το κατάφερε!!

Η ομάδα των νέων με φρεσκάδα και ζωντάνια, πήρε τον αγώνα με σκορ 4-2 ???????

Έτσι τουλάχιστον γράφτηκε στο φύλλο αγώνα.

Ένα δείγμα από τους νέους του ΟΦΗ!

 Ο διαιτητής λίγο πριν το φακελάκι!!!

Πάντα μέσα στις φάσεις!!

Να είμαστε καλά και να τα πούμε την επόμενη χρονιά!

Φοβάμαι, αλλά ελπίζω. Ένα πολύ ωραίο κείμενο από δημοσιογράφο με λόγο.

-ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος
του διεστραμμένου «εγώ».

Χειρότερο απ' το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου
σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ' τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ' το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να Φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν' απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ' αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ' αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα
σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνου- με ρετσίνα με τον γείτονα που δεν
γνωρίζουμε καν, όπως σ' εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου;
Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ' όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ
να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα
νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή
η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά
που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου
θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και
θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες
θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές
επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει
κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ' αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι
σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ' αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ' ανακαλύψουν
τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10
το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι
το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της
ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με
τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ' αρχίσουμε
να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι
μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να
γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν' αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή.

Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ'αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν.
Παρουσία μας, πάντα.

Ίσως δεν  ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση.

Και ίσως  καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού,
που φαίνονταν  καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν  αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black.

 Ίσως  ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή,  χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη  σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν' αρχίσουν να παράγουν κι  αυτοί, πατώντας σε  αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να  πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι  κακά. Ναι, θα υπάρξουν  χιλιάδες   άνεργοι.

Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό  που βρίζουμε όλοι πως  είναι  αντιπαραγωγικό,

μας ταλαιπωρεί και δεν  μας εξυπηρετεί.

Θ'  απολυθούν κάποιοι  απ' αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια.
Τα επαρχιακά   μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα  κηπουρούς,

θα καταργηθούν οι  «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί  σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη».

Οι  ανύπαντρες κόρες  αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ' αυτές  είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη»,για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να  συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει  τη σαπίλα.

Που βαφτίζει Δημοκρατία τον  διεφθαρμενο του  εαυτό, Δικαιοσύνη  την ατιμωρησία του

κι ευτυχία την  κενότητα και τον  ευδαιμονισμό.

Φοβάμαι. 
Γι' αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Βουνίσιες εικόνες

Επειδή ο καιρός την Καθαρά Δευτέρα δε βοήθησε στο πέταγμα του χαρταετού, μια βόλτα στο Βουνό μας αποζημίωσε:

Αιολικό πάρκο Ηλιοκάστρου, μέσα στην ομίχλη και το χοινόνερο. Η φωτογραφία τραβηγμένη από το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία.

Το Νταμάρι... με ασθενή βροχή. 

Σε λίγα λεπτά όλα όλα έγιναν μούσκεμα, ακόμα και ο "φωτογράφος"

Σωστή η γιαγιά

Τελικά η φωνή μας έχει αξία. ΑΚΟΥΤΕ; 

Μνημόνιο = ..................

Με απλά λόγια τι σημαίνει για μας το μνημόνιο.

Τελικά οι υπουργοί πιάστηκαν αδιάβαστοι!!

Για μια ακόμα φορά διαπιστώνουμε πως οι υπουργοί μας, τα καμάρια μας που εμπιστευτήκαμε το μέλλον μας, ήταν αδιάβαστοι!!

Το χειρότερο όμως είναι πως εμείς την πληρώνουμε. ΧΑΡΕΊΤΕ ΤΟΥΣ!!! 

Φανταστικό βίντεο του National Geographic

Κόβει την ανάσα και προκαλεί δέος ένα συγκλονιστικό βίντεο του National Geographic, με πρωταγωνίστρια μια νεαρή λεοπάρδαλη. Η κάμερα καταγράφει καρέ καρέ την επίθεση του αιλουροειδούς σε έναν ανυποψίαστο μπαμπουϊνο.Συνέχεια επί της οθόνης.

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - Το Ωραίο Ωρολόγιο (Ω)

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - Ο Ονειροπαρμένος Ορειβάτης (Ο)

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - Η Ντροπαλή Ντομάτα (Ν)

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - Ο Βιολιστής Βάτραχος (Β)

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - Το Τρομερό Ταμπούρλο (Τ)

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η Αχτένιστη Αγελάδα (Α)- εκπαιδευτική τηλεόραση

Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ

Ένα υπέροχο τραγούδι από τον Παντελή Θαλασσινό.